silly red jacket

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'หน่อไม้'

 

 

เป็นหนังสือเล่มหนึ่งครับที่ประทับใจมากๆเลย  อยากแนะนำให้เพื่อนๆได้อ่านกัน

 

 

ต้องออกตัวไว้ก่อนครับ  หลังจากอ่านแล้วเขียนความรู้สึกเป็นการอ่านรอบที่สอง  จะอธิบายเหตุผลว่าทำไมถึงเพิ่งมาประทับใจเอาตอนอ่านจบรอบที่สอง  ก็เพราะว่าอาจด้วยเป็นเพราะนิสัยส่วนตัว  ผมเคยดูหนังเรื่องหนึ่งครับ  ชื่อเรื่อง  'Love actually'หลังดูจบรอบแรกผมบอกเพื่อนคนหนึ่งว่าดูแล้วเฉยๆ  แต่พอมาย้อนดูรอบที่สองก็เลยกลายเป็นชอบหนังเรื่องนี้  เช่นเดียวกันกับ 'หน่อไม้'คงด้วยเพราะความตื่นเต้นที่อยากจะรู้เนื้อหาภายในนั้นโดยไว  จึงอาจพลาดรายละเอียดและความรู้สึกดีๆบางอย่างไป  แต่ผลลัพธ์กลับการได้มาอ่านรอบทีสอง 'หน่อไม้'ในความรู้สึกของผมจึงได้เต็มอิ่มอีกครั้ง

 

 

อยากขออ้างอิงประโยคของพี่เอ๋ นิ้วกลม  ที่ว่า  "เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดในทริป  เขียนไปก็เหมือนเรื่องแต่ง  ตอนนั้นผมยังไม่รู้เลยว่าพวกเราจะเขียนกันแค่ไหน  หนังสือเล่มนี้จะหนาขนาดไหน  แต่สิ่งที่ผมสนใจคือ  พวกเราจะเล่าสิ่งต่างๆเหล่านั้นได้ถึงครึ่งหนึ่งของที่พวกเราได้ไปเจอมาไหม  ผมอยากทำให้ได้  อยากให้คุณผู้อ่านร่วมเดินทางไปพร้อมๆกันทุกคน  เพราะนี่คือการเดินทางที่ผมรักที่สุด  จึงอยากให้คนอื่นๆ  ได้ร่วมรู้สึกดีอย่างที่ผมรู้สึก  ไม่รู้จะทำได้แค่ไหน  แต่ผมก็ตั้งใจที่สุดแล้ว"

 

ผมก็อยากบอกไว้  ณ  ที่นี้เหมือนกัน  "ผมก็อยากเขียนบอกความรู้สึกดีๆหลังได้อ่าน'หน่อไม้'จบ  ไม่รู้ว่าจะทำได้ดีแค่ไหน  แต่ก็ตั้งใจที่สุดเหมือนๆกัน"

 

 

 

 

"ณ    บ้านแห่งนั้น  เราเคยปลูกต้นไม้ด้วยกัน  จำได้ไหม"-พี่ก้อง ทรงกลด

 

10ปีข้างหน้าคนกลุ่มหนึ่ง  ที่มีสัญญาใจผูกพันกันไว้ว่าจะต้องกลับไปเปิดกล่องไทม์แคปซูล  ผมนิยามได้คำหนึ่งว่า  น่าสนใจ  แต่ที่น่าสนใจไม่แพ้กันคือเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นจริงในทริปนี้   ผมชอบเรื่องราวของผู้ร่วมทริปแต่ละคน  มีความหลากหลายและน่าสน  ทั้งความคิดความอ่าน  รวมไปถึงความฝันด้วย

 

แต่ทั้งหมดทั้งมวลแล้วที่เห็นจะชอบที่สุดคือ  ความตั้งใจและความคิดดีๆ  ความตั้งใจของทุกคนๆที่ต้องการจะทำสิ่งที่ดีๆ  อย่างผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ออกมาก็ใช่  ล้วนช่วยเพาะปลูกกระจายความคิดดีๆออกไป  จากสิบเป็นร้อยเรื่อยออกไป  อาจถึงแสนถึงล้าน

 

ความตั้งใจของพี่ก้องที่พูดถึงเรื่องการปลูกป่า  ได้เห็นความคิด  ความจริง  อย่างขั้นตอนการปลูกป่าแท้จริงแล้วไม่ง่ายเลย  การดูแลโดยการไม่ดูแล   คือการดูแลโดยพิ่งพึ่งธรรมชาติอาจเป็นวิธีรักษาเยียวยาโลกที่ดีที่สุด  และเห็นที่จะประทับใจในเรื่อง  ความตั้งใจของชาวบ้าน  นักพัฒนาหลายคน  ก็เห็นจะเป็นเรื่องการทำให้ภูเขาสีแดง  เนรมิตจนกลายเป็นสีเขียวได้ทั้งลูก   นี่แหละหนึ่งพลังที่ยิ่งใหญ่และน่าสนใจ

 

ความตั้งใจของพี่เอ๋  ที่พูดถึงความฝัน  ซึ่งอย่างที่พี่ก้องว่าไว้  "พี่เอ๋ไม่ได้เอามันดันหลังเราให้เดินตามฝัน  เขาแค่ถามคำถามง่ายๆ  เพื่อให้เราไม่ลืมว่า  เราทุกคนล้วนมีความฝัน"  และทำให้ผมได้รู้ว่าการที่ได้ฝันและมีคนตั้งใจฟังความฝันของเรา  มันจะเป็นแรงให้เรากล้าที่จะฝัน  และกล้าที่จะทำให้มันเป็นมากกว่าที่ฝันไว้

 

ความตั้งใจของพี่อั๊พที่คอยสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากเหล่าตัวการ์ตูนของเขา  มีคนไม่น้อยเลยที่ยึดถือพี่ไว้เป็นแบบอย่าง  เขาอาจจะรอคอยวันที่จะได้เป็นแบบพี่อั๊พอยู่  บุคคลที่เขาชื่นชม

 

ผมชอบหลายบทๆหลายตอน  ชวนให้ตื้นตันและน้ำตารื้นขึ้นมา  อย่างตอนที่พี่เอ๋คุยกับหมอกิ๊กก็น่าสนใจ  หรือหญิงสาวที่มีปานแดงรูปประเทศฝรั่งเศล ครับมีหลายตอนนะ และท้ายของเรื่องราวทั้งหมด  นึกไปถึงช่วงตอนฝังไทม์แคปซูล  ซึ่งเป็นอีกหนึ่งความประทับใจ  ความรู้สึกตลอด3วันถูกบรรจุไว้ในนั้น  อดีต  ปัจจุบัน  และอนาคตก็อยู่ในนั้น ทั้งหมด   กลายเป็นยิ่งกว่าความพูกผันของคนในทริปนี้เสียอีก    ผมประทับใจในทุกเรื่องราวของทุกคนตอนใส่ของลงไป  และยิ่งความประทับใจมาถึงจุดที่ไคลแม็กซ์  คือตอนคุณแม่ของน้องจิ๊บกล่าวถึงความในใจ  หากใครได้อ่านก็เชื่อได้ว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเก็บกลั้นน้ำตาไว้อยู่

 

เรื่องราวในหนังสือเล่มนี้เหมือนการหยิบลูกอมหลากสีหลากรสในโหลออกมาเม็ดหนึ่ง  ไม่ว่าเราจะหยิบเม็ดสีอะไร  รสแบบไหน  เราก็ยังจะยิ้มได้อย่างมีความสุขกับความหอมหวานในรสของลูกอมเม็ดนั้น

 

และเชื่อได้เลยว่า  ถึงไม่ได้ไปเชียงดาว  ก็เหมือนได้ไป  เพราะเมฆฝนที่ตกเชียงดาวก็น่าจะเป็นเมฆฝนก้อนเดียวกัน  เมฆฝนนั้นจะรวมตัวใหม่และพัดมาตกที่ๆเรายืนอยู่ก็ได้  อยากสัมผัสความรู้สึกแบบนั้น  ลองพลิกหน้ากระดาษเปิด  'หน่อไม้' อ่านดูสิ

 

รู้สึกได้ว่าหลายๆคนในทริปไม่อยากที่จะกลับ  ใจคงยังอาวรณ์ต่อความประทับใจนั้น  ผมก็รู้สึกเช่นกันเมื่ออ่านแล้วรู้สึกตัวได้ว่าหน้ากระดาษในมือขวาเหลือน้อยกว่าหน้ากระดาษในมือซ้ายเต็มที  ไม่อยากที่จะอ่านจบ  แต่ไม่เป็นไรหรอก    อยากอ่านอีกก็หยิบขึ้นมาอ่านได้  พี่เอ๋ยังบอกไว้เลยว่า  "หากวันไหนเหนื่อยล้า  ขอให้กลับมาอ่านหนังสือเล่มนี้"

 

และสุดท้ายแล้ว  ขอสัญญาว่า  อีก10ปีข้างหน้า  จะหยิบ'หน่อไม้' ขึ้นมาอ่านอีกครั้งแน่นอน

 

 

ถึงวันนั้น  ทุกความฝันจะแข็งแรง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณภาพจาก-    http://timecapsule.exteen.com/20080607/entry